Οι φανταστικοί χάρτες ποτέ δεν θα πάψουν με μαγεύουν. Ακόμα και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια που κάνω συνεχώς χάρτες φανταστικών κόσμων, με μαγεύουν όπως παλιά. Με μαγεύουν, ίσως, περισσότερο απ’ό,τι παλιά. Γιατί, εκτός των άλλων, παρατηρείς και μια καταπληκτική ιδιότητα των χαρτών: δεν τελειώνουν. Κανένας χάρτης δεν μπορεί να είναι πλήρης. Όταν νομίζεις ότι έχεις χαρτογραφήσει τα πάντα για έναν φανταστικό κόσμο, παρουσιάζεται ακόμα κάτι που πρέπει να χαρτογραφηθεί. Και λέγοντας “πρέπει” εννοώ ότι η ιστορία που γράφεις το ζητά, σε ωθεί να κάνεις χάρτη για να έχεις μια οπτική της περιοχής, για να ξέρεις πού είναι τι σε σχέση με οτιδήποτε άλλο. Μπορεί να χρειάζεται να φτιάξεις τον χάρτη μιας πόλης, μπορεί να χρειάζεται να φτιάξεις τον χάρτη μιας μικρής περιοχής, ή την κάτοψη ενός οικοδομήματος, ή ενός σκάφους, ή οτιδήποτε άλλο.

Ή μπορεί να χρειάζεται να συμπληρώσεις επάνω σε χάρτες που έχεις ήδη κάνει. Όπως έλεγα, κανένας χάρτης δεν είναι ολοκληρωμένος. Πάντα κάτι λείπει: κάποιο χωριό που πριν δεν ήταν αρκετά σημαντικό για να το σημειώσεις, ή μια χώρα πίσω από τα βουνά, σε μια ακριανή περιοχή που ώς τώρα είχες αφήσει αχαρτογράφητη υπό την (νοητική) ένδειξη Here There Be Fucking Weird Shit. Ή, κάτι συμβαίνει μέσα στην ιστορία που γράφεις κι ο χάρτης πρέπει ν’αλλάξει για διάφορους λόγους: μια νέα πόλη ιδρύεται, ένας σεισμός γκρεμίζει μια άλλη πόλη, ή κάνει ένα νησί να βουλιάξει, ή κάτι ακόμα πιο τρομερό διαλύει μια ολόκληρη οροσειρά ή μετατρέπει σε στάχτες ένα δάσος. Τα πάντα είναι πιθανά.

Οι χάρτες δεν είναι στατικοί. Οι χάρτες είναι ζωντανές οντότητες.

Λατρεύω τους χάρτες. Δεν είμαι ζωγράφος, δεν κάνω φοβερούς καλλιτεχνικούς χάρτες, αλλά είναι οι χάρτες που θα έκανα αν εξερευνούσα ένα σύμπαν: είναι οι χάρτες που σου δείχνουν πού είναι τι, οι χάρτες που σε βοηθάνε να καταλάβεις τι γίνεται, και που θέλεις να μπορείς να τους αλλάξεις ανά πάσα στιγμή γιατί είναι ζωντανοί. Δεν είναι οι χάρτες που κάνεις κορνίζα. Εντάξει, εκτός αν έχεις ιδιαίτερα γούστα.